بیتوجهی به درخت کَلیر و سقوط بمپور، از مرکزیت بلوچستان به یک شهر درجهی سه

بهقلم: عباس نورزائی

بمپور،شهری است با سابقه بسیار طولانی پنج هزار ساله که وجه تسمیههای زیادی برای آن ذکرکردهاند. در یک مفهوم آن را به صورت باغ و زراعت گشاد و فراخ معنی مینمایند کهبا توجه به وضعیت طبیعی منطقه و گسترش کشاورزی، دور از ذهن نمیباشد. اگر واژه رابصورت «بن پهل» بنویسیم معنی آن انبوه مردمان زراعتپیشه خواهد بود.

شایدصحیحترین نام این شهر «بن پَهلً» به معنی «شهر پایان» باشد. چرا که تاریخ ایرانمبین آن است که آخرین حد تسلط پادشاهان ایران در طول تاریخ از این شهر فراتر نرفتهاست، مگر از دورهی معاصر به بعد که بلوچستان به ایران ضمیمه شده است. به هر حالبمپور شهری پر جمعیت، مهم و آبادان بوده است و بقایای قلعهی بمپور بر فراز تپههایباستانی این شهر که شباهت های فراوانی با ارگ قدیم بم دارد و گزارشات تاریخیبسیاری همه به اهمیت این شهر و آبادانی آن دلالت دارد، به گونهای که آن را انبارغلهی بلوچستان نام نهاده بودند. بقایای اولین دبستان بلوچستان که در سال 1317 هـ. ش به نام دبستان بمپور به مدیریت آقای سعدوی تاسیس شده است، در این شهر نشان ازجایگاه علم و دانش این شهر در منطقه دارد.مرکز آموزش کشاورزی بمپور نیز بهمنظور تربیت مروج کشاورزی روستاهای بلوچستان درسال 1335 و مرکز تحقیقات کشاورزی و اولین شرکت سهامی زراعی استان، در این شهر تأسیسگردیده است.