سفر به مغز و قلب جوانان انقلابی چهل سال پیش

عباس نورزائی

روزها، ماهها و سالها یکی پس از دیگری سپری میشوند. در مقاطع مختلف زمانی، طرزتفکرها، بینشها،وجههنظرهای مختلف و گاه متناقضی در بین اقشار مختلف جامعه حکم میراند.

چهل سال پیش، در فضایانقلابی حاکم بر جامعه، جوانان افکارشان با مسائلی درگیر بود که جوانان امروز بعداز چهل سال شاید به سختی بتوانند آن را مجسم یا ادراک نمایند، بنابراین تصمیمگرفتم این یادداشت را اختصاص بدهم به هوای چهل سال پیش جوانان در ایرانِ درشرفاسلامیشدن و اندکی بعد از اسلامیشدن.

در دوران مبارزات انقلابی،شعارهای مختلفی در راهپیماییها، دیوارنویسیها، زیر شکنجهها وگاه در حین سخنرانیهای انقلابی داده میشد که یکی از آنها بدین مضمون بود: «لحظهبه لحظه گویم/ زیر شکنجه گویم/ یا مرگ یا خمینی»

یکی از رسانههای آن دوران، دستگاه ضبطصوت بود که باید نوارهایی که کاست نامیده میشددر گردونهی آن میگذاشتی و صدا را از بلندگوی دستگاه گوش میدادی. سخنرانیها وپیامهای حضرت امام خمینی(ره)، در قالب این نوارها، بین انقلابیون دست به دست میشد و قاعدتاً دستگیرشدن با این نوارها همانا و شکنجه شدن و در زندانهای سیاسی آبخنکنوشیدن همانا. از جملهی این نوارها، نوارهای سخنرانی غرّایی که فخرالدین حجازی وشهید هاشمینژاد داشتند، بود