دیو چو بیرون رود، فرشته درآید!/ تا انقلاب مهدی، نهضت ادامه دارد.

عباس نورزائی

۲۲ بهمن ۱۳۵۷، قلهی یکی ازآرزوهای مردمی دینباور بود که «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» را برای سرنوشت بهینهیخود، هدفگذاری کرده بودند.

آنان در همان بحبوحه، با گریختنجرثومهی طغیان، ظلم، فساد و حرث نسل، یعنی شاه، شعاری را که نشأت از شعوری عمیقداشت بر زبان راندند و پای آن ایستادند که «دیو چو بیرون رود، فرشته درآید».

خیلیها فکر می کردند دیو(شاه)رفت و فرشته(امام) آمد و در نتیجه، کار را تمامشده فرض کردند. اما به باوری اصیل،این شعارهای پرشعور، مفهومی دائمی دارند.

کلام «کل یوم عاشورا و کل ارضکربلا » نیز به پیوستگی و تداوم خط درگیریحق و باطل در همهی زمانها و مکانها اشاره دارد. عاشورا و کربلا، یکی از بارزترینحلقه های این زنجیرهی طولانی است. همیشه حق و باطل رودرروی هم هستند و انسانهایآزاده، وظیفهی پاسداری از حق و پیکار با باطل را بر عهده دارند و بی تفاوت گذشتناز کنار صحنهی حق و باطل، بی دینی است.

دیوها در درازنای تاریخ،حضور و وجود دارند و میبایست انسان، پیوسته آنها را از زندگی خود زُدایش کند وفرشتهصفتانی از نوع خود را بر مسند امور برگمارد.

شاهان رفتند، صدام، بنیصدر،جریان منافقین، لیبرالها، فتنهگران، انحرافیون، مفسدین اقتصادی، همجنسبازان وشیطانپرستان، دواعش و هزاران شیطانک دیگر در هموارهی تاریخ، به اشکال و آرایش وپیرایش مختلف، بروز و ظهور یافتند، مییابند و خواهند یافت.