قصهی نیاتک و گذاشتن فیل سیلاب و عبور آن از فنجان پلهای مسیر

عباس نورزائی

در سال ۱۲۷۵ هـ.ش سیلاب بزرگی باعث شد تا رودخانهی پریان مشترک، مجرای بزرگ و جدیدی به نام پریانداخلی ایجاد کند و بخش وسیعی از زمینهای کشاورزی را متأثر سازد و بعدها با وقوع خشکسالیها، این مجرا، به عنوان تونل باد عمل کرده و بادکندهای ایجاد شده، باعث هجوم شنهای روان شود و روستاهای آباد و وسیعی که معروف به «ششده» بود، طعمهی خود نماید، با رشد گیاهان مرتعی و درختچههای گز، بههنگام ملیکردن جنگلها و مراتع کشور، با تعریف «جنگل و مرتع»، همخوانی پیدا کرد و در نتیجه، بههنگام ممیزی، این اراضی ملی اعلام شد و از ید کشاورزان و مالکین آنها خارج گردید که حدوداً سطحی نزدیک به هشت هزار هکتار را شامل میشود.

پریان داخلی، حالا به عنوان یک رودخانهی جدید بخشی از زمینهای کشاورزی را نیز آبیاری میکند، به همین منظور، در ادامهی آن، نهر بزرگی به نام «ملکی» از آن منشعب گردید و ادامهی پریان داخلی به نیاتک، معروف شد.